Zout uit veen
In heel Zeeland zit zout veen in de ondergrond. In de Middeleeuwen werd dit opgedolven om er zout uit te winnen. Het schilderij laat zien hoe dat nabij Zierikzee in zijn werk ging. De werkwijze stond bekend als darink-delven. Darink is de oude benaming voor zout veen.
In het midden zijn arbeiders bezig veen op te spitten uit de ondergrond van een zandplaat. Een bootje brengt stukken nat veen naar de wal links op het paneel. Daar worden ze gedroogd en vervolgens verbrand. De as wordt in zakken geschept en voor verdere verwerking naar de zoutketen rechts gebracht. Wat daar gebeurt, is door de schilder niet afgebeeld. In de keten werd de as vermengd met zeewater, waarna dit pekelmengsel in grote pannen boven een vuur aan de kook werd gebracht. Na een tijdje kon wit, zuiver zout uit de pannen worden geschept.
Zout was eeuwenlang een van de belangrijkste producten van Zierikzee. De grondstof, het zoute veen, zat hier ondiep in de bodem en kon gemakkelijk worden opgedolven. Toch is men daar omstreeks 1500 mee gestopt. Het delven vormde een gevaar voor de dijken en werd om die reden door de overheid verboden. Bovendien bleek het goedkoper grof zeezout uit Frankrijk, Portugal en Spanje te importeren. Voor de Zierikzeese zoutketen bleef er dankzij deze invoer voldoende werk. Ook dit buitenlandse zout werd in de keten geraffineerd tot wit en zuiver zout. Tot circa 1650 stonden er tientallen zoutketen bij Zierikzee. Daarna ging de zoutnijverheid achteruit.