Gestolen rouwbord
Wat een rouwbord allemaal niet mee kan maken! Dit exemplaar werd gemaakt ter nagedachtenis van Laurens Jacobszoon de Witte die in 1636 in de Sint Lievensmonsterkerk te Zierikzee werd begraven. Zijn vrouw en kinderen zorgden ervoor dat vlakbij zijn graf, aan een van de pilaren van de kerk, een fraai rouwbord kwam te hangen, versierd met het familiewapen, een tekst en acht kwartieren. Het bord hing er ruim anderhalve eeuw, totdat in 1798 alle rouwborden uit de kerk werden verwijderd. De kerk zelf brandde in 1832 af.
Op een gegeven moment kwam het bord in bezit van de Dienst Verspreide Rijkscollecties te ’s-Gravenhage, die het op zijn beurt omstreeks 1970 in bruikleen gaf aan de gemeente Zierikzee om het in het pas gerestaureerde stadhuis op te hangen. Helaas bleek dat geen veilige plek; in 1977 werd het gestolen. De verontwaardigde Rijksdienst eiste een schadevergoeding van 1.000 gulden van Zierikzee. Acht jaar later, in 1985, dook het rouwbord plotseling weer op: de firma Limburg Antiek bood het aan de gemeente te koop aan voor 3.500 gulden. Hoewel de gemeenteraadsleden er aanvankelijk weinig voor voelden voor het gestolen bord te betalen, zagen ze geen andere mogelijkheid en stelden de gevraagde som uiteindelijk toch beschikbaar. Zo kwam het bord terug in het stadhuis van Zierikzee.
Laurens Jacobszoon de Witte was een telg van een oud Zierikzees regentengeslacht. Hij bekleedde tal van openbare functies, zoals schepen, kerkmeester, keurmeester van meekrap, landrechter en heemraad van de polder Schouwen. Van zijn vader erfde hij onder andere de ambachtsheerlijkheid Elkerzee en de familiebezittingen op Duiveland. Dankzij zijn gefortuneerde afkomst kon hij op jonge leeftijd trouwen: hij was nog maar twintig jaar oud en kennelijk al rijk genoeg om een gezin te onderhouden. Veel standgenoten, en trouwens ook arbeiders en ambachtslieden, trouwden pas op hun dertigste. Helaas bood Laurens’ welstand geen garantie voor een onbezorgd leven. Zijn vrouw overleed op haar dertigste. Hij hertrouwde, maar ook zijn tweede vrouw stierf jong, op haar vijfendertigste. Hij trouwde opnieuw. Zijn derde vrouw bleef als weduwe achter toen Laurens in 1636 overleed, negenendertig jaar oud.